คิดใสเป็นบุญ คิดขุ่นเป็นบาป

วันนี้โชคดีที่ได้มีโอกาสเข้าไปร่วมฟังพระธรรมเทศนาของพระอาจารย์ชยสาโร ในพิธีสวดพระอภิธรรมในงานศพของคุณแม่ของคุณครูแป้ง คุณครูของลูกชายและลูกสาวแห่งโรงเรียนทอสี 

พระอาจารย์เริ่มด้วยการเตือนสติพวกเราว่า คำที่พูดกันทั่วๆไปว่า”มนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐ” นั้น จริงๆแล้วเป็นการพูดโดยย่อของประโยคเต็มๆที่ว่า ”มนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐได้….ด้วยการฝึก” มนุษย์ที่ไม่ได้ผ่านการฝึกก็ยังเป็นสัตว์ที่ไม่ประเสริฐ  

การฝึกที่พระอาจารย์หมายถึงคือการฝึกการ วาจา ใจของตนเองให้อยู่ในศีล โดยท่านยังให้วลีสั้นๆได้ใจความว่า ”คิดใสเป็นบุญ คิดขุ่นเป็นบาป” กล่าวคือบุญที่แท้จริงเกิดขึ้นจากการบริหารกาย วาจา และใจให้อยู่ในขอบเขต ข้อกำหนดที่เป็นกุศล การทำเช่นนี้ต้องรู้จักต่อสู้กับกิเลสที่เกิดขึ้น และไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าเราทำได้เราจะมีความภาคภูมิใจและความเคารพในตนเอง ซึ่งส่งผลให้จิตใจเราสบาย 

พระอาจารย์ยังสอนพวกเราต่อว่า อย่างไรก็ตาม การภาวนาจิตคือการทำให้เกิดบุญชั้นสูง เพราะการภาวนานำไปสู่การหยุดกิเลส เพราะเป็นการฝึกให้เรามีสติและหัดปล่อยวาง อย่างในกรณีที่เกิดความสูญเสียเกิดขึ้น บางคนเลือกที่จะเก็บกดอารมณ์เศร้าโศกเสียใจไว้ไม่ให้มันปล่อยออกมา แต่นั้นเป็นวิธีที่ไม่ถูกต้อง ส่วนบางคนเลือกที่จะปล่อยใจตามไปตามความโศกนั้นทำให้จิตตก ข้อแนะนำที่พระอาจารย์ให้คือให้เรามีสติ เมื่อเห็นอารมณ์เศร้าๆนั้นให้กำหนดรู้แล้ววาง เจออารมณ์ดี หรือ ไม่ดี ก็ให้ “รู้แล้ววาง รู้แล้ววาง รู้แล้ววาง” เพื่อรักษาความใสในจิตใจไว้ตลอดเวลานั้นเอง

Using Format